W Dniu Matki, składając życzenia i hołd naszym matkom w podzięce za ich trud, poświęcenie i bezwarunkową miłość, przypominamy fragmenty przemówienia Starszego Jeffreya R. Hollanda z Konferencji Generalnej w październiku 2015 r., zatytułowanego Oto matka twoja!
Prorokując o Zadośćuczynieniu Zbawiciela, Izajasz napisał: „On nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie” (Ks. Izajasza 53:4). Majestatyczna wizja w dniach ostatnich podkreśla, że „[Jezus] przyszedł na świat […], aby [ponieść] grzechy świata” (Doktryna i Przymierza 76:41).
Ponieść, dźwignąć, nosić, wybawić. To potężne i dodające otuchy mesjanistyczne słowa. Zawierają obietnicę bezpiecznej przeprawy stąd, gdzie teraz jesteśmy, do miejsca, w którym powinniśmy się znaleźć — gdzie nie możemy dotrzeć bez pomocy. Najlepiej opisują również misję Tego, który niewysłowionym kosztem, podnosi nas, gdy upadamy, dźwiga nas, gdy brak nam sił, niesie nas bezpiecznie do domu, gdy bezpieczeństwo zdaje się być daleko poza zasięgiem.
Ale czy usłyszeliście w tym języku inny aspekt ludzkich starań, względem których również używamy słów takich, jak: nieść i ponieść, dźwigać i podnosić, trudzić się i wybawiać? To, co Jezus powiedział do Jana, dokonując aktu Zadośćuczynienia, mówi do nas wszystkich: „Oto matka twoja!” (Ew. Jana 19:27).
Ogłaszam dzisiaj z tej mównicy to, co mówiono już wcześniej: że żaden rodzaj doczesnej miłości nie jest bliższy czystej miłości Jezusa Chrystusa niż bezinteresowna miłość oddanej matki do dziecka.
Tego rodzaju trwała miłość „jest cierpliwa, łaskawa […], nie szuka swego […], ale […] znosi wszystko, ma wiarę i nadzieję, że wszystko nastąpi, i miłość ta przetrwa wszystko” (Ks. Moroniego 7:45). A najbardziej pociesza fakt, że tego rodzaju lojalność „nigdy nie zawodzi” (Ks. Moroniego 7:46). Gdyż, jak powiedział Jehowa: „Góry rozstąpią się i wzgórza znikną, ale Moja dobroć dla ciebie nie przeminie” (III Nefi 22:10). Tak też mawiają nasze matki.
Widzicie, one nie tylko nas noszą, ale również ciągle nas znoszą. Noszenie dziecka nie tylko przed porodem, ale przez całe jego życie, sprawia, że macierzyństwo jest tak oszałamiającym osiągnięciem. Zdarzają się oczywiście rozdzierające serce wyjątki, ale większość matek intuicyjnie i instynktownie wie o powierzonym im świętym zaufaniu najwyższego stopnia. Ciężar tej świadomości, szczególnie kiedy spoczywa na młodych matczynych barkach, może być bardzo onieśmielający.
Otrzymałem niedawno list od wspaniałej, młodej matki, w którym napisała: „Jak to jest, że istota ludzka może kochać dziecko tak bardzo, iż z chęcią mogłaby oddać za nie znaczną część własnej wolności? Jak to się dzieje, że doczesna miłość może być tak silna, iż dobrowolnie poddajemy się obowiązkom, słabościom i bolączkom, i będąc podatne na zranienie, bez przerwy wracamy po więcej? Jaki rodzaj doczesnej miłości może sprawić, że kiedy ma się dziecko, człowiek czuje, iż jego życie już nigdy przenigdy nie będzie należało do niego samego? Matczyna miłość musi pochodzić od Boga. Nie sposób tego inaczej wytłumaczyć. Praca matki jest nierozerwalnym aspektem dzieła Chrystusa”.
Dziękuję wszystkim dawnym, obecnym i przyszłym matkom na całym świecie. Dziękuję wam za sprowadzanie na świat dzieci, kształtowanie ich dusz, formowanie charakterów i okazywanie czystej miłości Chrystusowej. Dziękuję Matce Ewie, Sarze, Rebece i Racheli, Marii z Nazaretu i naszej Matce w Niebie za ich kluczowe role w wypełnianiu celów wieczności. A wszystkim matkom niezależnie od okoliczności, w jakich się znajdują, jak również tym, które zmagają się z problemami — a wszystkie ich doświadczają — mówię: „Wierzcie! Wierzcie w Boga i w siebie. Radzicie sobie o wiele lepiej, niż sądzicie. Jesteście de facto zbawicielkami na Górze Syjon (Ks. Abdiasza 1:21) i podobnie jak Mistrz, którego naśladujecie, wasza miłość ‘nigdy nie zawodzi’” (Ks. Moroniego 7:46). Nikomu nie mogę złożyć większego hołdu.
Źródło: https://www.churchofjesuschrist.org/study/general-conference/2015/10/behold-thy-mother?lang=pol