Przebaczenie, które Bóg nam zaleca, jest wspaniałe i kojące, a nawet wyzwalające i podnoszące na duchu. Nie ma ono nic wspólnego z zaciśnięciem zębów i „przełknięciem” zła, którego doświadczyliśmy, ani z udawaniem wielkoduszności. Prawdziwe przebaczenie poszerza naszą perspektywę, abyśmy mogli uznać i docenić Boży plan dla nas osobiście.
Synowie Jakuba początkowo zamierzali zabić(1) Józefa, ale zamiast tego, wrzucili go do pustego dołu(2), po czym sprzedali go do niewoli z żądzy zysku(3). W Egipcie został on wtrącony do więzienia z powodu swoich norm moralnych(4). Czy to nie wystarczało, aby Józef stał się zgorzkniały?
Józef został zwolniony z więzienia dzięki temu, że zinterpretował sen faraona o siedmiu latach tłustych, po których miało nastąpić siedem lat chudych(5). Podczas tych tłustych lat, które nadeszły, zmagazynował ogromne ilości zboża(6). Podczas lat chudych „głód był we wszystkich krajach, ale w całej ziemi egipskiej był chleb”(7). Ojciec Józefa, Jakub, wysłał swoich synów do Egiptu, aby kupili zboże, żeby mogli przeżyć(8). Po sfinalizowaniu zakupu Józef włożył pieniądze z powrotem do worków braci(9). Następnym razem, gdy kupowali zboże, bracia chcieli opłacić również pierwszy zakup zboża. Jednak Józef ich ubiegł, mówiąc: „Nie bójcie się! Bóg wasz i Bóg ojca waszego włożył wam skarby do worów waszych. Tamte pieniądze wasze doszły do mnie”(10). W pełen dramatyzmu sposób Józefowi udało się sprowadzić całą swoją rodzinę do Egiptu. Wyjawił braciom swoją tożsamość, mówiąc przez łzy: „Jam jest Józef, brat wasz, którego sprzedaliście do Egiptu. Lecz teraz nie trapcie się ani nie róbcie sobie wyrzutów, żeście mnie tu sprzedali, gdyż Bóg wysłał mnie przed wami, aby was zachować przy życiu […]. Tak więc nie wyście mnie tu posłali, ale Bóg, który mnie ustanowił opiekunem faraona i panem jego domu, i władcą całej ziemi egipskiej”(11). Od tamtego czasu Józef hojnie zaspokajał potrzeby swojej poszerzonej rodziny. Po śmierci ojca, Jakuba, jego bracia obawiali się zemsty ze strony Józefa i prosili o przebaczenie: „Odpuść przeto teraz występek sług Boga ojca twego. I zapłakał Józef, gdy to mówiono do niego […]. A Józef rzekł do nich: Nie bójcie się! Czyż ja jestem na miejscu Boga? Wy wprawdzie knuliście zło przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobro, chcąc uczynić to, co się dziś dzieje: zachować przy życiu liczny lud”(12).
Dla Józefa przebaczenie było powodem do radości: gdyby jego bracia nie sprzedali go do niewoli w Egipcie, nigdy nie przemierzyłby całego Egiptu, nigdy nie zdołałby ocalić życia tysięcy ludzi, dysponując zgromadzonym zbożem. Kiedy jego bracia zapragnęli zapłacić za zboże, nie przyjął pieniędzy, lecz niebiańską zapłatą było dla niego ponowne zjednoczenie ze swoimi braćmi. Nie przypisał sobie nawet zasług za potajemne zwrócenie pieniędzy, lecz wyjaśnił, że był to dla jego braci dar Boży. Kiedy wyjawił im swoją tożsamość, wyjaśnił Boży plan i wyraził wdzięczność za niego i za powierzone mu zadania(13). Dlatego nie miał za złe swoim braciom ich okrutnego zachowania. Postrzegał je jako sposób, poprzez który mógł błogosławić swojej rodzinie i tysiącom innych ludzi(14). Józef nigdy nie porzucił tego nastawienia. Nawet po śmierci swojego ojca, Jakuba, zapewnił swoich braci, że chociaż działali, mając złe intencje, Bóg dał mu w ten sposób możliwość błogosławienia wielu ludziom.
Takie spojrzenie nie jest pod żadnym względem próbą usprawiedliwiania, bagatelizowania czy nawet wspierania zła. Jest to wyzwalające, gdy zapraszamy Boga do naszych prób i dajemy Mu szansę, aby — poprzez nasz ból — stał się błogosławieństwem dla innych ludzi. Wypróbujcie takie podejście. Podejmijcie świadomą decyzję. Warto.
(1) I Ks. Mojżeszowa 37:17–21.
(2) I Ks. Mojżeszowa 37:24.
(3) I Ks. Mojżeszowa 37:26.
(4) I Ks. Mojżeszowa 39:8–20.
(5) I Ks. Mojżeszowa 41:29–30.
(6) I Ks. Mojżeszowa 41:49.
(7) I Ks. Mojżeszowa 41:54.
(8) I Ks. Mojżeszowa 42:2.
(9) I Ks. Mojżeszowa 42:25.
(10) I Ks. Mojżeszowa 43:23.
(11) I Ks. Mojżeszowa 45:4–8.
(12) I Ks. Mojżeszowa 50:15–20.
(13) por. Doktryna i Przymierza 59:21.
(14) por. Ks. Mojżesza 5:11.