Wizją Obszaru Europy Północnej jest zapraszanie wszystkich ludzi do umieszczenia Zbawiciela i świętych obrzędów w centrum swojego życia oraz do życia pełnego radości zgodnie z ewangelią Jezusa Chrystusa.
Pewnego wrześniowego dnia moja żona, prezydent i matrona Świątyni Helsinki w Finlandii oraz ja udaliśmy się do Rygi na Łotwie na wspólną konferencję bałtycką prowadzoną przez Prezydenta Christoffersona. Z lotniska pojechaliśmy taksówką do centrum miasta. Nasz kierowca, którego będę nazywać Marek, miał dość głośno włączoną muzykę. Cichym głosem zapytałem go o miasto. Ściszył radio i zaczęliśmy rozmawiać. Marek zapytał: „Dlaczego przyjechaliście do Rygi?”.
Odpowiedziałem, że w niedzielę będę przemawiał w kościele, gdzie głos zabierze również jeden z apostołów żyjący w naszych czasach — Prezydent Christofferson. Podałem Markowi adres kościoła, który wpisał do mapy w swoim telefonie, i zaprosiłem go na to niedzielne spotkanie. Grzecznie odmówił, mówiąc, że musi skosić trawnik. Zasugerowałem, że jeśli zdecydowałby się przyjść do kościoła w niedzielę, wyślę dwóch młodych misjonarzy, aby w sobotę skosili jego trawnik. Odmówił, mówiąc, że nie pozwoli, aby inni ludzie mu służyli. Zapytałem go o jego przekonania religijne. Dowiedziałem się, że ma rodzinę — żonę i dwoje dzieci — że wierzą w Boga i Chrystusa oraz starają się prowadzić dobre życie, ale nie chodzą często do kościoła. Powiedziałem mu, że w naszym Kościele jest miejsce dla całej rodziny, i zaprosiłem na spotkanie w niedzielę z rodziną. Nadal się wahał, nie chcąc niczego obiecywać, ale powiedział, że się nad tym zastanowi. Wręczyłem mu swoją wizytówkę z numerem telefonu, adresem e-mail oraz adresem strony internetowej Kościoła. Zaproszenie zostało wystosowane, a ja powiedziałem mu, że szanuję jego wolną wolę.
W niedzielę, zanim rozpoczęły się spotkania, rozglądałem się za moim nowym znajomym, ale nigdzie go nie widziałem. Wygłosiłem swoje przemówienie i skupiłem się na słuchaniu wystąpień innych mówców. Kiedy śpiewaliśmy pieśń w połowie spotkania, zauważyłem Marka na sali. Pomachałem mu na powitanie, a on odwzajemnił gest. Po zakończeniu konferencji spotkaliśmy się, a ja otrzymałem zgodę Prezydenta Christoffersona, aby przedstawić mu Marka. Po chwili Starszy Aidukaitis oraz Prezydent Christofferson wręczyli Markowi egzemplarz Księgi Mormona w języku łotewskim.Marek usłyszał też apostolskie świadectwo o jej prawdziwości. Prezydent misji przedstawił Markowi lokalnych misjonarzy, którzy przekazali mu swoje dane kontaktowe i wyrazili chęć rozmowy w przyszłości. Zaproszenie zostało wystosowane i każdy z nas poszedł w swoją stronę.
Czego się z tego uczymy? Kochajmy ludzi, dzielmy się swoimi doświadczeniami i z radością zapraszajmy ich, aby przyszli bliżej Zbawiciela. Rzadko mamy okazję zaprosić kogoś na spotkanie z apostołem, ale możemy wykorzystywać każdą okazję w drodze do kościoła — gdy ktoś zapyta nas, dokąd idziemy — aby z radością powiedzieć, jaki jest nasz cel, i poprosić naszych przyjaciół, by do nas dołączyli.
Zbawiciel skierował osobiste zaproszenie do Piotra i Andrzeja: „Pójdźcie za mną, a zrobię was rybakami ludzi”¹. Trzy lata później powiedział do nich: „Idąc na cały świat, głoście ewangelię wszystkiemu stworzeniu”². To zaproszenie nadal obowiązuje.
Pan nauczał w naszych czasach: „Otwórzcie usta, a zostaną napełnione, i staniecie się niczym Nefi w dawnych czasach, który poszedł z Jerozolimy na pustkowie. Zaiste, otwórzcie usta i nie szczędźcie głosu, a załadowane będą na wasze grzbiety snopy, bo oto jestem z wami”³.
Nie musimy obawiać się reakcji ludzi. Ufajmy, że Pan jest z nami: „Masz stale otwierać usta w mojej sprawie, nie bojąc się tego, co ludzie mogą uczynić, bowiem jestem z tobą”⁴. „Zwracajcie się do mnie w każdej myśli, nie wątpcie, nie trwóżcie się”⁵.
Naszym obowiązkiem jest żyć zgodnie z ewangelią Chrystusa najlepiej, jak potrafimy — jest to jeden z najlepszych sposobów zapraszania ludzi, aby przyszli do Chrystusa. Duch Święty świadczy, że Bóg i Jezus Chrystus żyją; błogosławieństwa i obrzędy ewangelii są dostępne dla wszystkich ludzi. Misją Zbawiciela jest uzdrawiać oraz sprawić, by dzieło zbawienia i wywyższenia było udziałem każdego z nas — dla każdego indywidualnie.
„Przeto, ukochani bracia, czyńmy radośnie wszystko, co leży w naszej mocy, i obyśmy mogli stać spokojnie, z największą pewnością, widząc zbawienie Boga i aby objawione było Jego ramię”⁶.
Bądźmy odważni w naszym świadectwie, gdy staramy się podążać ścieżką przymierza i wzrastać w uczniostwie. Prezydent Russell M. Nelson zachęcał każdego z nas, abyśmy wzmacniali naszą pewność siebie w obecności Boga: „Kiedy pilnie dążymy do tego, aby prawdziwa miłość i cnota wypełniały nasze życie, nasza pewność w zbliżaniu się do Boga wzrośnie. Zapraszam was, abyście podjęli intencjonalne kroki zmierzające do wzrostu waszej pewności siebie przed Panem. Wówczas, gdy będziemy zwracać się do naszego Ojca Niebieskiego z coraz większą pewnością, będziemy przepełnieni większą radością, a wasza wiara w Jezusa Chrystusa wzrośnie. Zaczniemy doświadczać duchowej mocy, która przekracza nasze najśmielsze nadzieje”⁷.
1. Ew. Mateusza 4:18–19.
2. Ew. Marka 16:15.
3. Doktryna i Przymierza 33:8–9.
4. Doktryna i Przymierza 30:11.
5. Doktryna i Przymierza 6:36.
6. Doktryna i Przymierza 123:17.
7. Russell M. Nelson, „Pewność w obecności Boga”, konferencja generalna, kwiecień 2025 (zob. także Liahona, maj 2025).